Druk wypukły obok wklęsłego i płaskiego należy do najbardziej znanych technik graficznych. Należy on też do najstarszych metod kopiowania – już w starożytności wykorzystywano stemple drukarskie, by przenosić informacje. Aby doszło do powielenia, należy położyć czystą kartkę papieru na wypukłą matrycę. Jej funkcję pełniły drewniane kołki bądź linoleum. Na wypukłe elementy klocka nakładano farbę. Aby odbijały się wyłącznie pożądane treści, należało zastosować odpowiednią odległość, by nie dosięgła tam farba. Odbijając w ten sposób materiały, trzeba było pamiętać o zamianie stron, by drukowane książki posiadały również paginację stron skierowaną w naturalny dla siebie sposób. Wielu artystów wykorzystujących druk wypukły zapominało o tej cesze i gdy się podpisywali na swoich dziełach, robili to błędnie – odbitka jest odwrócona, choć z pewnością świetna jakościowo. Z terminem druk wypukły wiąże się pojęcie typografii, czyli wszelkich działań związanych z użyciem znaków pisarskich, w tym czcionek. Inną jego nazwą jest druk puchnący. Obecnie często się go stosuje w drukarniach przy powielaniu wizytówek, zaproszeń czy materiałów reklamowych. Najbardziej znanymi artystycznymi odmianami druku wypukłego są linoryt i drzeworyt uważany za najstarszą technikę graficzną.. Drzeworytem posługiwał się sam Albrecht Dürer, który tworzył w wielu różnorodnych technologiach drukarskich, we wszystkich osiągając mistrzostwo. Obecnie stanowi jedną z najczęściej wykorzystywanych technik graficznych i trudno byłoby przypuszczać, że w przyszłości miałoby się coś zmienić, choć używa się coraz nowszych sprzętów służących do powielania.